Ahmet Kayanın ən qeyri-adi mahnılarından biri... Melodiyası həzin olsa da, sözlərdə sanki  bir üsyan var. Və bu həzinliklə üsyan qəribə də olsa, bir-birini vurmur, əksinə, tamamlayır. 

Mahnının üstündə "redaktə" aparıb, əvvəlindəki şeiri kəsib götürmüşəm. Onun sözlərini yazının ardına əlavə etdim, istəyənlər oxya bilər. Əslində, bu iki hissə şair Ənvər Gökçənin iki ayrı-ayı şeiri olub, sadəcə, Ahmet Kaya onları birləşdirmişdi.

XANIMLARIN NƏZƏRİNƏ: Mahnının mətnində söyüş var!!!

Mahnını buradan endirə bilərsiniz. Həcmi 973 kb.

Əlbəttə, radikal dindarlar bir çox axmaq şeylərə qadirdirlər, amma hər halda, cəmiyyətdə “Əbu-Bəkr” məscidində baş verənlərə olan yanaşma öz səthiliyilə adamı heyrətləndirir. Hamı məsələni ancaq iki qrupun arasındakı narazılıq zəminində nəzərdən keçirir, bəziləri isə  “vəhabilər bir-birini” partlatdı,- deyərək, kinayə edirlər. Amma gəlin, olaya bir qədər geniş aspektdə yanaşmağa çalışaq.

“Vəhabi” anlayışına və onun Azərbaycandakı qavrayışına əvvəllər dəfələrlə toxunduğumuzdan, təzədən bu məsələyə qayıtmaq istəməzdik. Sadəcə, onu deyək ki, radikallıq – istənilən məzhəbdə böyük problemdir və diqqəti təkcə bir istiqamətə yönəltmək ciddi səhvdir. Pisi odur ki, Azərbaycanda dini radikalizm yavaş-yavaş da olsa, hər halda, akkumlyasiya olunur.

Bu günlərdə elmin müxtəlif sahələrində çalışan 100-ə yaxın ən tanınmış ekspertin birləşdiyi Tech Cast proyekti dünyanın 2050-ci ilə qədərki inkişafına dair proqnozları açıqlayıb. Əlbəttə, futurologiya – elmi əsaslandırılmış olsa da, istənilən halda ehtimallar və gümanlardır, amma gələcək dünyanın mənzərəsində Azərbaycanın yerinin necə görünəcəyi haqda düşünmək da maraqlı olardı.

Öncə onu deyək ki,  ekspertlərin fikrincə, müasir dövrdə dünyanın inkişaf etmiş və nisbətən geri qalmış dövlərtləri arasındakı texnoloji fərq 5 ili ötmür. Yəni istənilən texnoloji yenilik uzağı 5 ilə zəif inkişaf etmiş dövlətlərə də gəlib çatır. Tech Cast proyektinin proqnozlarına görə, 2010-cu ildə informasiya sistemləri və elektron kommersiya qızğın inkişafda olacaq, insan səsilə verilən tapşırıqları anlayan kompüterlər meydana çıxacaq. Bu, dövlət və korporativ idarəçilikdə ciddi dəyişikliyə səbəb olacaq.

Rusiyanın ən nüfuzlu elmi-populyar nəşri, bütün dünyaya yayılan “Vokruq sveta” jurnalının iyul sayında Taun (Чума) xəstəliyi haqda məqalə dərc olunub. Yazıda bu xəstəliyin dəhşətləri, tarixin gedişini necə dəyişməsi, iri şəhərləri xaraba qoyması, böyük imperiyaları zəiflətməsi kimi faktlarla yanaşı, onun necə yaranması və yayılması haqda ehtimallar da yer alıb. Və onlardan birini oxuyanda mən sadəcə, şoka düşdüm.

Yazının “İnsan tauna kömək edir” (“Человек помогает чуме”) başlığıyla verilən bölməsində yazılan fikirləri olduğu kimi oxuyub, siz də şoka düşün, sonra bunun nə demək olduğunu aydınlaşdırmağa çalışarıq (Eyni material dərginin internet-səhifəsinə də qoyulub).

Azərbaycan kiçik ölkədir və bu kiçikliyin miqyası məni konkret bir prizmadan daha çox maraqlandırır: Azərbaycan mədəni inkişafa impuls verən bazar ola bilməyəcək qədər kiçik ölkədir. Bazarsız isə inkişaf ola bilməz – yaxşı qəzetlərin və kitabların yazılması üçün onları oxuyan, samballı kinoların və teleproyektlərin çəkilməsi üçün onlara baxan lazımdır və bu auditoriya milyonlarla ölçülməlidir. Çünki peşəkar olan hər şey pul, pul, yenə də pul tələb edir, pul isə bazarda qazanılır.

 Məsələn, Türkiyədə bir filmin çəkilişinə ortalama 4-7 milyon dollar xərclənir və 7-10 milyon dollar gəlir götürülürsə, kinonun peşəkalığı artmaya bilməz, necə ki, göz önündəcə sürətlə artır da. Bu,  onun hesabına baş verir ki, 70 milyonluq ölkədə mənəvi mülkiyyətin satışı üçün bazar var. 8 milyonluq ölkədə isə yoxdur.

Bəs Bakı qadınlarının geyimi nədən xəbər verir?

Sovet illərində Azərbaycanda guya yüksək səviyyəli kino sənətinin olduğu haqda yəqin, siz də dəfələrlə eşitmisiniz. Düzdür, bugünlə tutuşduranda, o zamanlar nəsə gözə dəyir, amma geniş mənada kino sənətinin prizmaslndan yanaşanda heç o vaxtkı kinomuzun da bəzi şəxsləri və əsərləri çıxmaqla, bir qəpik belə qiyməti yoxdur. Konkret bu yazını yazmağa məni sövq etdirən telekanalların birində gördüyüm “Babək” filmi oldu. Bu filmi əvvəllər uşaq gözüylə seyr etmişdim, amma indi – kinodan başı çıxan insan kimi baxanda sadəcə, dəhşətə gəldim.

Tam ciddi deyirəm: bu, film yox, videomaklaturadır. İstər ideoloji, istər ssenari, istər aktyor oyunu, istərsə də rejissura baxımından. Ən biabırçı vəziyyətdə olan isə, Eldar müəllim inciməsin, məhz rejissuradır.